Ak Portreler

Gürül gürül yanan soba sesiyle beraber sıcacık bir odadan, kenarları buğulanmış camdan seyreylersiniz onu. İlk düşenler sürekli ve hemencecik erir, hiç tutmayacakmış hissine kapılırsınız. Ama bir müddet sonra hafif hafif belirmeye başlar. Sonra herşeyin üzerini örten bembeyaz bir çarşaf. Tozak tozak savrulan, birbirine nazire yaparak inen, inen… Küçük çoklukların büyük parçaları sabırla nasıl yenip yuttuğunu anlatan, sonra da onun üzerinikendi güzelliğiyle örten bir öyküdür kar. Göçmen sobası üzerinde cısılayan çaydanlıktan bir bardak çay doldurup pencere kenarında yudumlarken, kelebek gibi savrulan karla savrulmaya başlar duygularınız…

Sarı kızıl yaprakların ardından, bazen taze çimenler üzerine bir inci, bazen eşini kaybetmiş üşüyen bir yaprağı örten pamuk bir yorgan gibi örter üzerini. Gökyüzüne mıhlanmış gözlerin etrafından iner de iner. Bakışlarınız sabitlenirse, bir müddet sonra uçtuğunuzu hissedersiniz gökyüzüne doğru…

Bir de küçük bir derecikte, şırıl şırıl akan su kenarında kar tablosu canlanır gözümde. Asıl olan su, dönüşmüş olan kara galiptir hep. Suya kar tutmaz elbet. Lakin çepe çevre kuşatmıştır suyu. Üzerine abanmış gibi. Hatta dere içindeki suyun geçmediği kayalara bile hükmetmiştir kar.

Bu yazıya ilk yorumu yazın | Görüntüleme sayısı: 676 | Devamını oku...